XX. mendeko Euskararen Corpus estatistikoa

Testuingurua

- Ori ikusi daitekeana da, jauna.

- ¿Ta gizon arrgitu orrek errgelkeriak idazten ditu?.

- Orixe da esan nai ez nuana, aita.

- Baña esan dezu...¡Goazen! ¿Zein da santu, arrgitsu ta errgel dan idazlari orren izena?.

Orrduan atso zarrak bere arrpegi zorrotza, bere esku zuri makalaz estaldu zuan ta biguñ-biguña erantzun zuan: - Jauna...¡zureai!.

Apaiz idazleak iñarrdetsi zion: - Ta zuk, emakumea,¿jakiñ nai al dezu, ez santu, ez jakintsu baña bai oso errgela dan beste baten izena?.

-¿Zeiñ ote, jauna?.

- Nere alaba...¡zurea!.

Oraiñ duala ogeitamarr bat urrte, aita Luis Coloma, irakurrgaikiñ omen aundikoak, Pequeñeces, bere gerrtirudi aitatua, arrgitaratu zuanean, gutun arren itzaurrian auxe zerasan: Egia bada ere itxuraz irakurrgaikiña naizela, izatez misiolaria naiz.